arc-mo2
8 April 2008, 08:45 AM
دوران پارينه سنگي قديم (كهنه سنگي)
در طول 25000 سال در طول دوران كهنه سنگي (old stone age) به انرژي نوع بشر متمركز بر زنده ماندن بود، در واقع جستجوي مستمر به دنبال غذا انسان يك مصرف كننده بود يك خانه بدوس، يك شكارچي تنهايي حيوانات وحشي و جمع كننده گياهان خودرو از هر انچه كه زمين به او ميداد، ميگرفت و دوباره حركت ميكرد.
انسان اوليه در بيرون فضا آزاد زندگي ميكرد. تنها پناهگاه او احتمالاً تنه درختان و يا غارهاي طبيعي بوده است،برای ما در واقع به وضوح مشخص است كه انسان اوليه چيزي نساخته است.
دوران پارينه سنگي جديد (نوسنگي)
تمدن و شهرنشيني تنها زماني عمل گشت كه انسان توانست خود را از اين تلاش هميشگي براي زنده ماندن خلاص كند. در طول دوران نوسنگي (چيزي حدود 10000 سال قبل) زنان و مردان اوليه آموختند كه حيوانات را اهلی كنند و كشاورزي كنند. اين آزادي و نجات، اولين انقلاب و دگرگوني در داستان بشر بود. انسان اكنون به توليد كنندهاي كه ذخيره كردن غذا رانيز آموخته بود. تبديل شد. پس از آن انسان خود را نسبتاً از موجوديت كوچهگرايي و بي خانماني قبل خود خلاص كرد.
از طرفي كشتزارها و گلهها غذاي او را تامين ميكردند و از طرفي اگر همسايگان در كارها كمك مي كردند، و اين دو عامل به انسان اوليه كمك مي كردند تا در يك منطقه به صورت ثابت عضوي از يك قبيله باقي بماند. او وسايل زيادي از جمله قلابماهيگيري و بعد و... را اختراع كرد تا زندگي در شهر راحتتر گردد.
تغييرات انقلابي از زندگي كوچنشيني مصرفگرا به زندگي توليدي ثابت، هزاران سال طول كشيد و به همان گونه نيز پيشرفتهاي معماري در اين ساليان اتفاق افتاد. چوپاناني كه با رمه خود زير سايبان ميخوابيدند و بعداً اين سايبانها تبديل به خيرگي ديدند. آلونكها غارهاي طبيعي خيمهها؛ 3 نوع اوليه مسكني نقش بودهاند كه بعداً الهام بخش تمام پيشرفتهاي معماري گرديدند
در طول 25000 سال در طول دوران كهنه سنگي (old stone age) به انرژي نوع بشر متمركز بر زنده ماندن بود، در واقع جستجوي مستمر به دنبال غذا انسان يك مصرف كننده بود يك خانه بدوس، يك شكارچي تنهايي حيوانات وحشي و جمع كننده گياهان خودرو از هر انچه كه زمين به او ميداد، ميگرفت و دوباره حركت ميكرد.
انسان اوليه در بيرون فضا آزاد زندگي ميكرد. تنها پناهگاه او احتمالاً تنه درختان و يا غارهاي طبيعي بوده است،برای ما در واقع به وضوح مشخص است كه انسان اوليه چيزي نساخته است.
دوران پارينه سنگي جديد (نوسنگي)
تمدن و شهرنشيني تنها زماني عمل گشت كه انسان توانست خود را از اين تلاش هميشگي براي زنده ماندن خلاص كند. در طول دوران نوسنگي (چيزي حدود 10000 سال قبل) زنان و مردان اوليه آموختند كه حيوانات را اهلی كنند و كشاورزي كنند. اين آزادي و نجات، اولين انقلاب و دگرگوني در داستان بشر بود. انسان اكنون به توليد كنندهاي كه ذخيره كردن غذا رانيز آموخته بود. تبديل شد. پس از آن انسان خود را نسبتاً از موجوديت كوچهگرايي و بي خانماني قبل خود خلاص كرد.
از طرفي كشتزارها و گلهها غذاي او را تامين ميكردند و از طرفي اگر همسايگان در كارها كمك مي كردند، و اين دو عامل به انسان اوليه كمك مي كردند تا در يك منطقه به صورت ثابت عضوي از يك قبيله باقي بماند. او وسايل زيادي از جمله قلابماهيگيري و بعد و... را اختراع كرد تا زندگي در شهر راحتتر گردد.
تغييرات انقلابي از زندگي كوچنشيني مصرفگرا به زندگي توليدي ثابت، هزاران سال طول كشيد و به همان گونه نيز پيشرفتهاي معماري در اين ساليان اتفاق افتاد. چوپاناني كه با رمه خود زير سايبان ميخوابيدند و بعداً اين سايبانها تبديل به خيرگي ديدند. آلونكها غارهاي طبيعي خيمهها؛ 3 نوع اوليه مسكني نقش بودهاند كه بعداً الهام بخش تمام پيشرفتهاي معماري گرديدند