PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : اصول تيراندازي



shima
3 July 2009, 09:28 PM
مسابقات تيراندازي را بايد مانند سايرفعاليت هاي ورزشي بر شمرد که شرکت کنندگان در آن مي بايستي از نظر جسماني ورزيده شوند. از آنجا که تيراندازي يک ورزش حرفه اي است، ورزشکاراني که بطور کامل آموزش تيراندازي را ديده اند، به قدرت، سيستم قلبي عروقي کارآمد و عضلات قابل انعطاف نياز دارند. چنانچه يک تيرانداز به قدر کفايت ورزيده شود و کشش عضلاتي درستي داشته باشد مي تواند قابليت هاي جسماني خود را به حداکثر رسانده و تفنگ را بدون لرزش نگاه دارد. کنترل عضلات زماني به حد مطلوب مي رسد که انقباض سريع و کند عضلات هر دو آموزش داده شوند. از آنجا که انجام يک دوره مسابقات تيراندازي ممکن است ساعتها به طول بيانجامد يک ورزشکار ورزيده تحمل بيشتر و در نتيجه آسيب پذيري کمتري در مقابل خستگي دارد. گاهاً تيرانداز نامطلوب به فقدان انضباط ذهني نسب داده مي شود. در حاليکه در حقيقت اين مشکل ناشي از عدم آمادگي جسماني است. تيرانداز ممکن است قبل از رعايت مراحل تيراندازي هنگامي که هنوز تفنگ گيري کامل نشده مبادرت به شليک نمايد که اين عمل اغلب ناشي از خستگي است. عملي که بسياري از تيراندازان در برنامه آموزشي خود از آن غفلت مي کنند افزايش توان ماهيچه هاست. با اينکه در طور دوره آتش زماني به آرام سازي اختصاص داده شده است، تيرانداز بدليل فشارهايي که همواره وجود دارند، خسته مي شود. هيجان رقابت و فشار مسابقه نيز موجب خستگي روحي و جسمي مي گردد و ورزشکاري که بطور صحيح آمادگي جسمي پيدا کند از اين عوامل منفي کمتر تاثير مي پذيرد.
بايد توجه داشت علايم پيشرفت ورزيده سازي جسماني درافرادي که بطور منظم ورزش مي کنند و عموماً سرحال بوده و اعتماد به نفس بيشتر و وضع روحي بهتري دارند، نامحسوس تر است.
تا اين اواخر، در رابطه با برنامه هاي آموزشي تيراندازان از لحاظ پژوهشي کار چنداني صورت نگرفته بود و مقاله حاضر، آماده سازي جسماني را در حد يک ايده خوب مطرح و به اين موضوع نه به صورت تخصصي بلکه تنها در حد يک برنامه عادي مي نگريستند. در سالهاي اخير بخش روانشناسي دانشگاه هاي ايالتي پنسيلوانيا و آريزونا مطالعات بسيار زياد و مهمي را به جنبه هاي روحي و جسمي رقابتهاي تيراندازي اختصاص داده اند.
همچنين بنيانگذاري يک شوراي پزشکي ورزشي با وظايف ويژه در زمينه طراحي پروژه هاي تحقيقاتي مربوطه گام مهمي در اين راستا بوده است. در يکي از اين پروژه ها که مورد اعضاي آسيب پذير تيراندازان تپانچه و تفنگ تحقيق شده مشخص گرديده است که کمر تيرانداز عضو شماره يک آسيب پذير و زانو و گردن در رده بعدي آسيب پذيري قرار دارند. با تحقيقي که دکتر دن لندرز[2] از طريق معيارهاي آزمايشي مختلف در رابطه با مهارت تيراندازي انجام داده، معلوم شده است که قدرت و توان پا و کمر در وضعيت ايستاده اهميت داشته و ماهيچه هاي انعطاف پذير يا کشيده موجب تفنگ گيري راحت و کاهش خطر آسيب ديدگي مي گردد.
سه نوع برنامه آموزش قدرت که جهت افزايش توان بدن توصيه شده اند در برگيرنده عوامل زير است.
ورزشهاي قدرتي، کششي با وزنه هاي سبک و تمرينات کششي با وزنه هاي سنگين. اما در مواردي که ضعف نه زياد و نه کم است، ورزشهاي قدرتي و کششي با وزنه هاي سبک کافي است تا تغييرات مطلوب حاصل شود.

تمرينات بدني قدرتي شامل نگاهداشتن اشياء (تفنگ، وزنه سبک و غيره) بدون لرزش تا حدي که ميسر است، و ابتدا از چند ثانيه آغاز و سپس هر هفته يک عدد به نگه داشتن اشياء اضافه کرده و يا تکرار آن را بيشتر کنيد.

- تمرينات کششي شامل تمرينات حرکتي(يعني کوتاه و بلند کردن عضلات) هستند. که نتيجه حاصله بر سبک فعاليت بدن اثر مي گذارد. اگر توان ماهيچه اي مورد نظر است، تکرار حرکات کمتر ولي با وزنه هاي سنگين تر و اگر تحمل عضلات مورد نظر است تکرار زياد و با وزنه هاي سبک بايستي انجام شود. پژوهشها نشان داده است که قدرت عضلاني از نوع نيروي وابسته به مقاومت است. تحمل عضلاني جهت حفظ کنترل وضعيت ها و مقاومت به مدت زياد ضروري است.

در طراحي يک برنامه قدرتي اصول کلي زير بايستي در نظر گرفته شود:

1- در طي 48 ساعت، تمرين قدرتي يا کششي انجام ندهيد. اين استراحت کوتاه سبب مي شود که عضلات به حالت انعطاف خود بازگردند. کشش عضلات يک عمل ثانوي عالي جهت حفظ انعطاف پذيري آنها مي باشد.

2- سعي کنيد که تمرينات قدرتي را حداقل سه بار در هفته و يا ترجيحاً يک رور در ميان انجام دهيد.

3- به تدريج با وزنه هايي که تحمل وزن آن را داريد، آغاز کنيد. وزنه ها را به ميزان کم زماني افزايش دهيد که آمادگي لازم را کسب کرده و تحت فشار آن خم نمي شويد.

4- تيراندازان مي بايست هنگامي که با انجام نرمشهاي قدرتي عضلات را منقبض مي کنند، حالتهاي تيراندازي مناسب به خود بگيرند. اين نوع آموزش عم***ً در مرحله نهايي کاربرد دارد.

5- اعضاي عضلاني را بطور يکسان پرورش دهيد، بخصوص اعضايي که مربوط به تيراندازي ميشوند، ضعفهاي عضلاني را برطرف کنيد. اين کار کليد تناسب کل ماهيچه هاست. چنانچه ورزشکاران از ضعفهاي خاص خود آگاه نباشد، يک فيريوتراپ که در زمينه درمان دارويي ورزش تجربه دارد بهترين کسي است که ضعف و قوت عضلات را معلوم و برنامه آموزشي مناسب اوليه مي دهد.

6- تمرينات را بيش از حد لام انجام ندهيد. تيراندازان مانند وزنه برداران المپيک نياز به قدرت زياد جهت بالا بردن وزنه سنگين ندارند. در ابتداي برنامه آموزشي بايستي توقع دردناک شدن عضلات را داشته باشيد. يکي ديگر از جنبه هاي برنامه آموزش بدني آماده سازي، تحمل قلبي عروق تيرانداز است.

ورزش هاي عضلاني موزون طبيعي (مانند دويدن، چرخيدن، شنا، طناب بازي) بهترين ورزشهايي هستند که تنفس و ضربان قلب را بهبود و چربي غيرضروري را از بين مي برد. اين اعتقاد وجود دارد که آمادگي بدني خوب تيراندازي، بازگشت به ميدان طبيعي ديد در ادامه تيراندازي را تسهيل مي کند (ميدودوا 1964ميلادي)، برنامه افزايش تحمل اين چيني موجب مي شود مدت زمان تنفس گيري طولاني تر شده بدون اينکه تيرانداز احساس نارحتي کند (ويلينکسون، لندرزودانيلزه 1981). قلبي که به خوبي ورزيده شده و با قدرت ضربان دارد اما در هر دقيقه کمتر از قلبي که ورزيده نشده ميتپد، سودمندتر است. لندرزات آل (1980 ميلادي) دريافت که قلب برجسته ترين تيراندازان تفنگهاي بادي در هر دقيقه بطور ميانگين 69 بار مي زند و عموماً بين دو ضربان قلب شليک مي کنند. شليک هاي عادي در هنگام ضربان قلب يک امتياز کامل پايين تر بود! براي آنکه بين دو ضربان قلب فرصت شليک را بالا ببريم بايد ضربان قلب کمتري داشته باشيم (مثلاً کمتر از 70 ضربه در دقيقه).

در اين صورت بين ضربان ها قلب مدت زمان بيشتري وجود خواهد داشت ضمن اينکه در طي اين وقفه طولاني فرصت فعال سازي ماشه نيز فراهم خواهد شد.

پيشرفتهاي اخير نشان داده است که آموزش تمرينات هوازي (آيروبيک)[5] اندام فوقاني (دست به بالا) و عضلاني است، فقط ماهيچه هايي که درگيرند از فايده آموزش بهره مند مي شوند. بنابراين تيراندازي که تحت آموزش ايروبيک قرار دارد با دويدن، جريان خون و اکسيژه را در بازوها تقويت نمي کند.

تصوير کنيد که بازوها و تفنگ يک سيستم کارآمد را تشکيل مي دهند، نه پاها. و لکسي و ماير با چنين تصوري برنامه تمرينات آيروبيک بخش فوقاني بدن را طرح ريزي کردند. اين برنامه مشتمل بر استفاده از نيروسنج عضله بازو است. اين وسيليه بطور سنتي در زمينه ترميم قلب کاربرد داشته است. تيرانداز مقاومتي را اعمال مي کند که ضربان قلب او را در حد ميزان آموزش تنظيم مي کند، اين ميزان معمولاً 70 تا 85% حداکثر ضربان قلب پيش بيني شدهاي است که توسط سن تعيين مي شود. مانند آنچه که در آموزش قدرتي اشاره شد، از چند قاعده کلي بايستي پيروي کرد، از جمله:

1- هر ورزشکار بايستي به نسبت توان خود شروع کند. مثلاً کسي که نمي تواند بدود بايد آهسته بدود و يا اگر آهسته نمي تواند بدود حداقل بايستي سريع راه برود.

2- براساس سطح تناسب اوليه فرد بايستي دوره هاي ورزشي برپا کرد.

3- در يک طبقه بندي مشابه با ديگران ورزش کنيد. اين کار به هماهنگي گروه با يکديگر کمک مي کند زيرا هر يک ديگري را به ادامه تشويقي مي کند.

4- وسايل کافي و مناسب از قبيل کفش دو با کيفيت خوب داشته باشيد.

5- بتدريج زمان يا مسافت را زياد کنيد. ازدياد زمان يا مسافت بايد محدود به 10% در هفته باشد. اين کار آسيبه هاي ماهيچه اي را در حداقل نگه مي دارد.

6- ميزان ضربان قلب را در دفتر يادداشت روزانه ثبت کنيد، تا بتوانيد ميزان پيشرفت خود را محاسبه کنيد.